وقتی  میری  خیلی  جدی  هستی ، اونقدر  جدی  که حتی  با یه افتابه آب  هم پایین نمیری ، یه لباس  شیک پوشیدی و یه کیف هم زیر  چلته ( همون بغل  خودمون )  و خلاصه خیلی  با کلاسی .

مدام با خودت میگی  چه شانسی آوردم ، خدا جواب  تلاش هام رو داد ، مدام دلت شور  میزنه که چطوری  باید برخورد کنی  ، ادم های  جدیدی  که می بینی  چجوری هستند ، ایا اصلا میشه اونا رو آدم به حساب  آورد ؟ بلاخره میرسی جلوی ساختمانی  که توی  آدرس  مشخص شده …. .

باورت نمیشه ؟ ریده شد به حالت ؟ میخوایی  برگردی  ؟ نمیخوایی  باور کنی  ؟

اره باورش  سخته ، تو توی  یه دانشگاه غیر انتفاعی  قبول شدی و همین خونه ای  که میبینی  ساختمان اون دانشگاه هست و تا چند ساعت دیگه باید  کلی  پول  خرج کنی   و توی  همین شبه دانشگاه ثبت نام کنی  و مثلا درس  بخونی  ، البته من  میدونم که در  اینده   کارت میشه  ولگردی  و کشیدن سیگار  و لاس  زدن با دختر  ها و….

دو سال  دیگه فازغ تحصیل میشی و با خودت میگی  یعنی این من بودم ؟ با جدیت تمام رفتم دانشگاه تا درس  بخونم ، بیشتر  از ۴ میلیون تومان پول  دادم  و کلی  حرف مفت از  خونوادم شنیدم  ، تا با یه معدل  تخمی  قبول  بشم ؟ یه ضرب المثل  قدیمی  هست که میگه ” چرا گه میخوری  از  بهر  مردن ؟ مگر  انان که گه خوردن نمردن ؟ ”

اگه میخوایی   کنکور  بدی  و بری  درس  بخونی  بهتر  از  همین الان راهت رو مشخص  کنی ، درس  خوندن یا درس  نخوندن ، مساله این است … مسائل  اشتغال  و فارغ التحصیلی  و… همش  چرته .

یاداشت های  ۱nafar  یک روز  ….  بهاری

امروز  هم یکی از اون روز های  سگی  بود  که تموم شد . چند سال  از  عمرت میگذره و هیچ غلطی نکردی… . شاید تو هم مثل  همه ، آدمی  باشی که  در طول  زندگی لجن بارش  فقط  یک مصرف  کننده بوده ، کسی  که مسیر  زندگیش  ،  دینیش ،  لباسش  ، … توسط  دیگران تعیین شده ، فکرش  رو کن ، یه گه به تمام معنا … . شاید هم فکر میکنی  مثل  بقیه نیستی  ، خودت رو یه آدم متشخص  می دونی  که کار های زیادی  انجام داده ، کلی  به خلق   خدمت کرده و برای کشورش  مفید بوده . از فرهنگ بالای  برخورداره و خلاصه اینکه خیلی  کلاس  داره و  با یه آفتابه آب پایین نمیره . ادامه خواندن Continue reading →

امروز  صبح محسن بهم زنگ زد و گفت :

شرمنده داداش  علی  امروز بهم زنگ زد و گفت مراسم داره ، اگه میتونی  سریع خونه رو خالی  کن  تا بیاد کارش رو  انجام بده ، گناه داره ،  طفلی بد تو کفه .

بعدش  هم خداحافظی  کرد و  و من رو با سوالی  بی جواب  تنها گذاشت …

از  پنجره پشتی  خیابون رو نگاه کردم ، یه دختر  و پسر  دست هم رو گرفتن و شاد و خندون دارن میرن  و من اینجا باید جاکشی علی  دو دانگه رو بکنم ، واقعا چرا اینجا اینجوریه ؟

چرا همه باید پیش  عشقشون باشن و من جاکشی  یه ادم کسخل  رو بکنم ؟

احتمالا داری  فکر میکنی  تصویر بالا چه ربطی  به  موضوع داره ؟ درسته ؟

روی  تیشرت نوشته ” تغییرات از  درون میاد …. “

یاداشت های   ۱nafar شانزده ۱۱ هزار و سیصد و هشتاد و نه