توی دنیای امروزی خیلی ها تو کار ساخت و ساز هستند ، ساخت و سازی که به هیچ چیز نیاز نداره و خیلی هم حال میده .
برای  وارد شدن به این حرفه چند تا شرط  وجود داره :

• سن باید بالای  ۲۵ سال  باشه
• یه جای  ادم باید خل  باشه
• یه نه نه ی  سمج و یه بابای  که مدام انسان رو آینده ی امید واره میکنه  وجود داشته باشه

یه دختر انتخاب میشه ، مادر عشق و عاشقی و این کس شعر ها رو هم ارشاد کردیم .
ازدواج صورت میگره و بعد از چند ماه همه انتظار مشاهده ی ثمره ی این ازدواج تخمی رو دارن ، ثمره ی این ازدواج تخمی می شه یه توله آدم مثل من و شما .

من و شمایی که هیچ آینده ای نداریم و صرفا برای حال کردن پدرمون با مادرمون یا در دیدگاهی به نام عقلانیت ، بنابر سفارش اطرافیان ساخته شدیم . ما ساخته شدیم تا توی این دنیای … هیچ چیزی نداشته باشیم .
بابای که از گه کاری خودش اضافه نمیاره باید خرج ما رو هم بده و توقع داره که بچش مهندس و دکتر و … بار باید .
یکی هم نیست بهش بگه اخه کو.. تو که پول نداشتی ، تو که هیچ کس کنارت نبود ، تو که توی آینده ی خودت موندی گه میخوری ازدواج میکنی .

میخوای  حال  کنی  ، حال کن . اما قبلش یه کاندوم بکش روی  سرش . اطرافت رو ببین ، پره از  جوون ها ۲۰ تا ۲۵ ساله که هیچی  ندارن ، دلیلش چی هست؟ کار  نکردن ؟ تلاش نکردن ؟ خودشون رو سر  درس  و مدرسه و دانشگاه  جر ندادن ؟

اره ، اینا مشکلشون اینه که یه بابای پول  ندارن . پول  ندارن . اگه یه روز  ازدواج  کردی   قبل  از ساخت و ساز  یه مقدار به آینده فکر کن ، یا یه کاندوم میشهجلوی  بدبختی  خلقی  رو گرفت .

اگه کسی  بین مردم نباشه  و  با مشکلات دست و پنجه نرم نکنه ، هرگز  قبلش  نمیشکنه . اما  آیا اون زنده هست و زندگی میکنه ؟ هیچ وقت به مفهوم عشق پی نخواهیم برد ، ما چیزی  از  عشق  نمیدونیم  تنها تصویری  از اون رو دیدیم . تصویری  زیبا ، روزی  که همه ی  بد بختی  ها تموم میشه ، روزی  که روی  چهره ی  هر زن و مردی لبخند رضایت وجود داره ، روزی  که  دیگه نیاز  نیست زمین و زمان رو به فحش بکشیم ، آره اون روز  میاد ، روزی  که عاشق  میشیم و، روزی  که خیالمون راحت میشه. بعد از اون روز ، مدام با خودمون میگیم ، ای  کاش  زودتر  به اینجا رسیده بودم ، آره ، ای کاش تو رو زود تر  پیاده میکردم ، تو همون کسی  بودی که زندگی منو نجات دادی . این همون تصویری  هست که همه ی  ما از  عشق  داریم ، یه تصویر  شفاف  و واضح . اما … اما  این روز  خوب  کی  میاد ؟ یکی  به من بگه این روز  خوب  کی  میاد ؟

تقریبا ۱۵ ماه قبل  بود که  خبر  قبولیم رو به بابام دادم ، بهش  گفتم که توی  دانشگاه  خوب  قبول شدم و تا دوسال دیگه مهندس  میشم . از  اونجا که توی  خاندان ما کسی  با درس  خوندن و تحصیل  کردن به جایی  نرسیده ، بابام زیاد از  این خبر  خوشحال  نشد .

بابام بهم گفت همون مدرک کاردانی  که گرفتی  بسته ، برو خدمت و بعدش  هم بیا بچسب  به کار و من گفتم نه …. !

چند سالی  از  روی  کار  اومدن موسسه های  غیر  انتفاعی  میگذره ، موسسه های که هزینشون نصف  دانشگاه آزاد هست و  معمولا در رشته های  فنی  مدرک مهندسی  تکنولوژی میدن ، من خودم هم توی  یکی  از  همین ها دارم درس  میخونم و تا چند ماه دیگه مدرک مهندسی  تکنولوژی  الکترونیک رو میگیرم .

در  کل وجود این نوع موسسات که بعضا نام دانشگاه رو هم به خودشون نسبت میدن و نحوه ی  روی  کار  اومدن اونا زیاد مهم نیست ، مهم این هست که

• فارغ التحصیلان این موسسات  افرادی  بی سواد ، بدون تجربه ی  علمی  و عملی ، خواهند بود !!!
• توی  اغلب  این موسسات چیزی  به نام آزمایشگاه وجود نداره ، به دلیل  نبودن کلاس  های  کافی  و عدم حضور  و غیاب  صحیح اکثر  کلاس  های  درسی  کمتر  از  ۱۰ یا ۱۱ جلسه تشکیل  میشه .
• برخی  دروسی  که توی کارشناسی  گذرونده میشه ، قبلا  توی کاردانی  گذرونده شده ( اصول میکرو ، کاربرد کامیپوتر  ،  ریاضی  ، الکترونیک صنعتی  ،  تحلیل  مدار  های  الکترونیکی  ۸ واحد دروس  دینی  و …. ) .
• عدم  تسلط استاد به درس  ، نمرات تخمی-تخیلی استادید ، گشادی  بیش  از  حد دانشجویان ، نبودن تکلیف  و ارزیابی  مناسب  هم   از  مواردی  هستند  که باید روش  بحث  بشه.
• حجم زیاد گزینش  دانشجو در  این موسسات باعث  شده که همه به مقطع کارشناسی  راه پیدا کنن ، همون طور  که میدونید هر چی مدرک تحصیلی بالاتر  میره توقع آدم بیشتر  میشه .
• بحث  های  مثل  نبود امکانات رفاهی  ،  مسئولان فاسد ، تدریس  کلیه دروس توسط  یک یا دو استاد ، شهریه ها اضافه ، منحل شدن موسسه و … نیز  بخش  های  کوچکی  از  بحث  هست

قبل  از  اینکه بگید حرف  های  من did هست ، یه مقدار  پیش  خودتون فکر  کنید . واقعا چه چیزی  بار  علمی  یک دانشگاه رو بالا میبره ؟ چه چیزی  باعث  پیشرفت و  و ترقی  یک کشور  میشه ؟ چه چیزی  بعث  میشه یک دانشجو به دنبال  نوآوری  و تحقیق بره ؟

وقتی  که برای  اولین وارد یک محیط  علمی  مثل  دانشگاه میشید ، اولین چیزی  که شما رو به  یادگیری  ، تحقیق  و مطالعه  تشویق  میکنه ، دوستان و همکلاسی  هستند .  دومین دلیل   محیط آموزشی  ، استادید و امکانات آموزشی  هست   و سومین و چهارمین دلیل  به ترتیب  خود شما و تکالیف  درسی  هستند .